متاسفانه در ایران یک پدیده بسیار بسیار شوم وجود دارد و آنهم عرب ستیزی هست.

گویا عرب ستیزی در بین ایرانی ها نهادینه شده است.

اینکه ریشه این ماجرا از کجا شروع شده را شاید بتوان در حمله اعراب به ایران دانست، حمله ای که اعراب بر ایرانی ها پیروز شدند و به نوعی این شکست در خاطر ایرانی ها ماندگار شد.

اما این موضوع زمانی بسیار وخیم و پیچیده می شود که نخالگانی که روشن معرفی می شوند با گفتنه حرف های نژاد پرستانه و پوپولیستی به این ماجرا دامن می زنند.

بیشتر این عرب ستیزی ها نشأت گرفته از افراد سرشناس و بعضا سلبریتی ها هست.

یک اتفاق نامیمون و نامبارک هم گزارشات ورزشی ما از جمله فوتبال که بسیار فاجعه اند.گزارشگران چنان با لحن منفی و بد از اعراب یاد می کنند که گویا اعراب موجوداتی آدم خار و زامبی هستند.

این نکته را نباید فراموش کرد که در لابه لای عرب ستیزی ما شاهد اسلام ستیزی هم هستیم.عملی که با هم مترادف شده اند.

نخالگان روشنفکری که صحبت از تمدن آریایی و ایران پاک به میان می آورند و تلاش می کنند که ایران قبل از اسلام را جامعه ای آرمانی و اید آل معرفی کنند.

اینکه عرب ستیزی یا بهتر بگویم انسان ستیزی چرا در میان ما ایرانی ها گسترده شده است، دلایل مختلفی دارد که من قصد پرداختن به آنها را ندارم، اما آنچه که مد نظر من هست این است که این ستیز با اعراب و این دشمنی ، قطعا نتنها هیچ نفعی برای ما ندارد ، بلکه پیامدهای منفی بیشماری نیز برای ما به ارمغان دارد.

اول آنکه در استان های ایران عرب زبان وجود دارد و کم هم نیستند.

دوم آنکه اطراف ما را کشورهای عربی زیادی پوشانده اند که می توانند برای ما تبدیل به یک دشمن بسیار قوی باشند

و دلایل بسیار زیادی وجود دارد برای اینکه عرب ستیز نباشیم.

اعراب مردمانی بسیار خونگرم و محترم هستند که باید تلاش کنیم که این نگاه منفی که ایرانی ها نسبت به آنها دارند از بین برود.